| S | M | T | W | T | F | S |
|---|---|---|---|---|---|---|
| « Aug | Jan » | |||||
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 | ||||||
January 2007
December 2007
November 2007
October 2007
September 2007
August 2007
July 2007
June 2007
May 2007
April 2007
more...
เช้าวันนี้ภาพเขียนตื่นขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม แต่เธอ
ก้อต้องหุบลงเพราะเธอฝืนยิ้มต่อไปไม่ไหวภาพ
เขียนมองท้องฟ้าเหมือนอย่างทุกๆวันที่เธอตื่น
วันนี้ท้องฟ้าก็สดใสเหมือนเดิม เธอพร้อมกับ
ความจริงแล้วหรอ ภาพเขียนเดินลงมาจากชั้น ๒
เห็นศรนั่งยิ้มให้ เธอได้แต่ยิ้มตอบ เพราะอย่าง
น้อยเธอก็ยังมีเพื่อนคนนี้อยู่บ้างๆยามเธอล้ม
ภาพเขียนตัดสินใจ ว่าวันนี้เธอจะบอกความรู้สึก
ที่แท้จริงของเธอให้กับไม้รู้ ภาพเขียนไม่รู้เลย
ว่าระหว่างไม้กับเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป
ไม้ : ศร ภาพเขียน
ศร : ไงวะไอ้ไม้ วันนี้หน้าตาไม่สดใสเลย
โดนเล่นของหรอไงวะ ฮ่า ฮ่า
ไม้ : เราบอกชอบแพรวาไปแล้ว
ภาพเขียน : ...... [นิ่ง]
ศร : เอ่อ...แล้วแพรวาว่าไงมั้งวะ
ไม้ : เค้าบอกเป็นเพื่อนกันไปก่อน ให้ดูๆกันไป
ตอนนี้ทั้งตัวและหัวใจของภาพเขียนเย็นชาวาบ
เธอควรจะบอกให้ไม้สู้ ให้ไม้พยายามต่อไป
เหรอ เหอะมันคงน่าขำนะ ถ้าเธอทำได้ มันจะ
เป็นนางเอกผู้แสนดีเกินไปแล้ว
ศรหันมามองภาพเขียนที่ไม่พูดไม่จาอะไรเป็น
ผู้รับฟังที่ดียืนนิ่งอยู่
" เย็นนี้ไปสวนสาธารณะกันดีมั้ย " ศรชวนไม้
และภาพเขียนไปด้วยกัน ทั้ง ๓ คน ไปสวน
พร้อมกันเย็นนี้ ศรพาไม้มาที่ประจำของศร
และภาพเขียน ศรเล่าให้ไม้ฟังว่า เวลามีเรื่อง
อะไร ศรและภาพเขียน จะมาที่นี้เพื่อสงบจิตใจ
ที่นี้สวยมากและไม่วุ่นวาย ไม้รับรู้ได้ถึงความ
สงบและความสวยงามของธรรมชาติ ที่นี้จนไม้
อยากจะหยิบกระดานวาดรูปออกมาวาดภาพ
ภาพเขียนเริ่มพูดคุยกับไม้
ภาพเขียน : เอ่อ.. ไม้ แกกับแพรวาเป็นไงมั้ง
ไม้ : ก็ดีวะ ..แต่เราจะพยายามนะ เราจะรอเค้า
ภาพเขียน : เราก็จะรอนายเหมือนกัน
ไม้ : เมื่อกี้แกว่าไงนะภาพเขียน
ภาพเขียน : เราจะรอคนชื่อไม้ ที่เราชอบมาตลอด ๓ ปี
ทั้ง ๒ คนนั่งเงียบไปเป็นเวลานาน ไม้ไม่พูดอะไร
ต่อและภาพเขียนก็ไม่พูดอะไรต่อเช่นกันศรเดิน
กลับมาหาทั้ง ๒ คน ไม้เลยขอตัวกลับก่อน ภาพ
เขียนได้แต่มองตามไม้ที่เดินไปโดยไม่หันกลับมา
มองเธอเลยแม้แต่น้อย ลมที่พัดผ่านมาทำให้เธอ
รู้สึกได้ถึงความเย็นของหยดน้ำที่ไหลมาบนแก้ม
ของเธอ ศรเข้ามานั่งข้างๆภาพเขียนแล้วบอกว่า
เธอทำดีที่สุดแล้ว แต่อย่างน้อยตอนนี้เธอก็รู้สึก
ว่าเธอไม่ต้องมาปกปิดความรู้สึกอะไรกับใคร เธอ
กล้าที่จะพูดและยอมรับความจริงกับวันพรุ่งนี้ไม่ว่า
จะเป็นอย่างไรก็ตาม สำหรับภาพเขียนแล้วความ
รักสวยงามเสมอไม่ว่าเธอจะสมหวังหรือไม่ก็ตาม
ไม้กลับมาบ้านด้วยความรู้สึกที่สับสน ไม้ไม่คิด
เลยว่าภาพเขียนจะชอบไม้มาตลอด ภาพเขียน
เป็นเพื่อนที่ดีสำหรับไม้เสมอ ไม้จะมองภาพเขียน
เกินกว่าเพื่อนได้รึเปล่า เพราะในใจของไม้แล้วไม่
เคยมองใครนอกจากแพรวาเลย
เวลาเดินผ่านไปเรื่อยๆ
ความสัมพันธ์ของไม้กับแพรวาเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆๆ
ภาพเขียนได้แต่คอยมองไม้อยู่ห่างๆ ไม้ทุกข์เธอ
ก้อทุกข์ด้วย เพียงแค่เธอได้รับรู้ว่าไม้เป็นอย่างไร
จะเจ็บจากใครมาเท่าไหร่ เธอก็ยังจะอยู่ตรงนี้ เมื่อ
ไม้สุข เธอก็สุขไปด้วย และพร้อมที่จะให้ไม้ไปจาก
เธอถ้าไม้ไม่ต้องการเธอแล้ว
....... จบ .......
อีกนิด
ถึงแม้ว่าภาพเขียนจะเป็นได้แค่เพื่อนสนิทของไม้
แต่เธอก็ยังจะอยู่ข้างไม้แบบนี้ไม่ว่าจะนานซักเท่า
ไหร่ เธอรู้ดีว่าไม้มองเธอเกินกว่าเพื่อนไม่ได้ มัน
อาจจะพูดยากเพราะถ้าเราไม่ใช่แล้ว ยังไงมันก็ไม่ใช่
สำหรับเขาอยู่ดี
ภาพเขียนหญิงสาวที่แอบรักเพื่อน และจะอยู่ข้างๆไม้ตลอดไป
ท่ามกลางสายฝนของวัน ศุกร์
ไม้ : ไอ้เขียน เปียกยังกับหมาเลย
ภาพเขียน : แล้วใครวะ ที่เอาร่มไปไม่คืน
ไม้ : ไปแล้วนะไอ้เขียน :]
แพรวา : หวัดดีจ๊ะเขียน
ภาพเขียน : :]
ภาพเขียนยิ้มให้กับทั้งสองคน เพราะเธอรู้ว่าตอนนี้
ไม้กำลังมีความสุข เฮ้ย..เขียนไปกันเถอะ ศรมาตบ
ไหล่เพื่อนข้างๆ และเดินกลับบ้านไปพร้อมกัน เพราะ
เธอยังมีเพื่อนคนนี้อยู่ข้างๆยามเธอเศร้าเช่นกัน
.... จบของจริง .....
เช้าวันนี้ภาพเขียนตื่นขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม แต่เธอ
ก้อต้องหุบลงเพราะเธอฝืนยิ้มต่อไปไม่ไหวภาพ
เขียนมองท้องฟ้าเหมือนอย่างทุกๆวันที่เธอตื่น
วันนี้ท้องฟ้าก็สดใสเหมือนเดิม เธอพร้อมกับ
ความจริงแล้วหรอ ภาพเขียนเดินลงมาจากชั้น ๒
เห็นศรนั่งยิ้มให้ เธอได้แต่ยิ้มตอบ เพราะอย่าง
น้อยเธอก็ยังมีเพื่อนคนนี้อยู่บ้างๆยามเธอล้ม
ภาพเขียนตัดสินใจ ว่าวันนี้เธอจะบอกความรู้สึก
ที่แท้จริงของเธอให้กับไม้รู้ ภาพเขียนไม่รู้เลย
ว่าระหว่างไม้กับเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป
ไม้ : ศร ภาพเขียน
ศร : ไงวะไอ้ไม้ วันนี้หน้าตาไม่สดใสเลย
โดนเล่นของหรอไงวะ ฮ่า ฮ่า
ไม้ : เราบอกชอบแพรวาไปแล้ว
ภาพเขียน : ...... [นิ่ง]
ศร : เอ่อ...แล้วแพรวาว่าไงมั้งวะ
ไม้ : เค้าบอกเป็นเพื่อนกันไปก่อน ให้ดูๆกันไป
ตอนนี้ทั้งตัวและหัวใจของภาพเขียนเย็นชาวาบ
เธอควรจะบอกให้ไม้สู้ ให้ไม้พยายามต่อไป
เหรอ เหอะมันคงน่าขำนะ ถ้าเธอทำได้ มันจะ
เป็นนางเอกผู้แสนดีเกินไปแล้ว
ศรหันมามองภาพเขียนที่ไม่พูดไม่จาอะไรเป็น
ผู้รับฟังที่ดียืนนิ่งอยู่
" เย็นนี้ไปสวนสาธารณะกันดีมั้ย " ศรชวนไม้
และภาพเขียนไปด้วยกัน ทั้ง ๓ คน ไปสวน
พร้อมกันเย็นนี้ ศรพาไม้มาที่ประจำของศร
และภาพเขียน ศรเล่าให้ไม้ฟังว่า เวลามีเรื่อง
อะไร ศรและภาพเขียน จะมาที่นี้เพื่อสงบจิตใจ
ที่นี้สวยมากและไม่วุ่นวาย ไม้รับรู้ได้ถึงความ
สงบและความสวยงามของธรรมชาติ ที่นี้จนไม้
อยากจะหยิบกระดานวาดรูปออกมาวาดภาพ
ภาพเขียนเริ่มพูดคุยกับไม้
ภาพเขียน : เอ่อ.. ไม้ แกกับแพรวาเป็นไงมั้ง
ไม้ : ก็ดีวะ ..แต่เราจะพยายามนะ เราจะรอเค้า
ภาพเขียน : เราก็จะรอนายเหมือนกัน
ไม้ : เมื่อกี้แกว่าไงนะภาพเขียน
ภาพเขียน : เราจะรอคนชื่อไม้ ที่เราชอบมาตลอด ๓ ปี
ทั้ง ๒ คนนั่งเงียบไปเป็นเวลานาน ไม้ไม่พูดอะไร
ต่อและภาพเขียนก็ไม่พูดอะไรต่อเช่นกันศรเดิน
กลับมาหาทั้ง ๒ คน ไม้เลยขอตัวกลับก่อน ภาพ
เขียนได้แต่มองตามไม้ที่เดินไปโดยไม่หันกลับมา
มองเธอเลยแม้แต่น้อย ลมที่พัดผ่านมาทำให้เธอ
รู้สึกได้ถึงความเย็นของหยดน้ำที่ไหลมาบนแก้ม
ของเธอ ศรเข้ามานั่งข้างๆภาพเขียนแล้วบอกว่า
เธอทำดีที่สุดแล้ว แต่อย่างน้อยตอนนี้เธอก็รู้สึก
ว่าเธอไม่ต้องมาปกปิดความรู้สึกอะไรกับใคร เธอ
กล้าที่จะพูดและยอมรับความจริงกับวันพรุ่งนี้ไม่ว่า
จะเป็นอย่างไรก็ตาม สำหรับภาพเขียนแล้วความ
รักสวยงามเสมอไม่ว่าเธอจะสมหวังหรือไม่ก็ตาม
ไม้กลับมาบ้านด้วยความรู้สึกที่สับสน ไม้ไม่คิด
เลยว่าภาพเขียนจะชอบไม้มาตลอด ภาพเขียน
เป็นเพื่อนที่ดีสำหรับไม้เสมอ ไม้จะมองภาพเขียน
เกินกว่าเพื่อนได้รึเปล่า เพราะในใจของไม้แล้วไม่
เคยมองใครนอกจากแพรวาเลย
เวลาเดินผ่านไปเรื่อยๆ
ความสัมพันธ์ของไม้กับแพรวาเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆๆ
ภาพเขียนได้แต่คอยมองไม้อยู่ห่างๆ ไม้ทุกข์เธอ
ก้อทุกข์ด้วย เพียงแค่เธอได้รับรู้ว่าไม้เป็นอย่างไร
จะเจ็บจากใครมาเท่าไหร่ เธอก็ยังจะอยู่ตรงนี้ เมื่อ
ไม้สุข เธอก็สุขไปด้วย และพร้อมที่จะให้ไม้ไปจาก
เธอถ้าไม้ไม่ต้องการเธอแล้ว
....... จบ .......
อีกนิด
ถึงแม้ว่าภาพเขียนจะเป็นได้แค่เพื่อนสนิทของไม้
แต่เธอก็ยังจะอยู่ข้างไม้แบบนี้ไม่ว่าจะนานซักเท่า
ไหร่ เธอรู้ดีว่าไม้มองเธอเกินกว่าเพื่อนไม่ได้ มัน
อาจจะพูดยากเพราะถ้าเราไม่ใช่แล้ว ยังไงมันก็ไม่ใช่
สำหรับเขาอยู่ดี
ภาพเขียนหญิงสาวที่แอบรักเพื่อน และจะอยู่ข้างๆไม้ตลอดไป
ท่ามกลางสายฝนของวัน ศุกร์
ไม้ : ไอ้เขียน เปียกยังกับหมาเลย
ภาพเขียน : แล้วใครวะ ที่เอาร่มไปไม่คืน
ไม้ : ไปแล้วนะไอ้เขียน :]
แพรวา : หวัดดีจ๊ะเขียน
ภาพเขียน : :]
ภาพเขียนยิ้มให้กับทั้งสองคน เพราะเธอรู้ว่าตอนนี้
ไม้กำลังมีความสุข เฮ้ย..เขียนไปกันเถอะ ศรมาตบ
ไหล่เพื่อนข้างๆ และเดินกลับบ้านไปพร้อมกัน เพราะ
เธอยังมีเพื่อนคนนี้อยู่ข้างๆยามเธอเศร้าเช่นกัน
.... จบของจริง .....
เช้าวันนี้ภาพเขียนตื่นขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม แต่เธอ
ก้อต้องหุบลงเพราะเธอฝืนยิ้มต่อไปไม่ไหวภาพ
เขียนมองท้องฟ้าเหมือนอย่างทุกๆวันที่เธอตื่น
วันนี้ท้องฟ้าก็สดใสเหมือนเดิม เธอพร้อมกับ
ความจริงแล้วหรอ ภาพเขียนเดินลงมาจากชั้น ๒
เห็นศรนั่งยิ้มให้ เธอได้แต่ยิ้มตอบ เพราะอย่าง
น้อยเธอก็ยังมีเพื่อนคนนี้อยู่บ้างๆยามเธอล้ม
ภาพเขียนตัดสินใจ ว่าวันนี้เธอจะบอกความรู้สึก
ที่แท้จริงของเธอให้กับไม้รู้ ภาพเขียนไม่รู้เลย
ว่าระหว่างไม้กับเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป
ไม้ : ศร ภาพเขียน
ศร : ไงวะไอ้ไม้ วันนี้หน้าตาไม่สดใสเลย
โดนเล่นของหรอไงวะ ฮ่า ฮ่า
ไม้ : เราบอกชอบแพรวาไปแล้ว
ภาพเขียน : ...... [นิ่ง]
ศร : เอ่อ...แล้วแพรวาว่าไงมั้งวะ
ไม้ : เค้าบอกเป็นเพื่อนกันไปก่อน ให้ดูๆกันไป
ตอนนี้ทั้งตัวและหัวใจของภาพเขียนเย็นชาวาบ
เธอควรจะบอกให้ไม้สู้ ให้ไม้พยายามต่อไป
เหรอ เหอะมันคงน่าขำนะ ถ้าเธอทำได้ มันจะ
เป็นนางเอกผู้แสนดีเกินไปแล้ว
ศรหันมามองภาพเขียนที่ไม่พูดไม่จาอะไรเป็น
ผู้รับฟังที่ดียืนนิ่งอยู่
" เย็นนี้ไปสวนสาธารณะกันดีมั้ย " ศรชวนไม้
และภาพเขียนไปด้วยกัน ทั้ง ๓ คน ไปสวน
พร้อมกันเย็นนี้ ศรพาไม้มาที่ประจำของศร
และภาพเขียน ศรเล่าให้ไม้ฟังว่า เวลามีเรื่อง
อะไร ศรและภาพเขียน จะมาที่นี้เพื่อสงบจิตใจ
ที่นี้สวยมากและไม่วุ่นวาย ไม้รับรู้ได้ถึงความ
สงบและความสวยงามของธรรมชาติ ที่นี้จนไม้
อยากจะหยิบกระดานวาดรูปออกมาวาดภาพ
ภาพเขียนเริ่มพูดคุยกับไม้
ภาพเขียน : เอ่อ.. ไม้ แกกับแพรวาเป็นไงมั้ง
ไม้ : ก็ดีวะ ..แต่เราจะพยายามนะ เราจะรอเค้า
ภาพเขียน : เราก็จะรอนายเหมือนกัน
ไม้ : เมื่อกี้แกว่าไงนะภาพเขียน
ภาพเขียน : เราจะรอคนชื่อไม้ ที่เราชอบมาตลอด ๓ ปี
ทั้ง ๒ คนนั่งเงียบไปเป็นเวลานาน ไม้ไม่พูดอะไร
ต่อและภาพเขียนก็ไม่พูดอะไรต่อเช่นกันศรเดิน
กลับมาหาทั้ง ๒ คน ไม้เลยขอตัวกลับก่อน ภาพ
เขียนได้แต่มองตามไม้ที่เดินไปโดยไม่หันกลับมา
มองเธอเลยแม้แต่น้อย ลมที่พัดผ่านมาทำให้เธอ
รู้สึกได้ถึงความเย็นของหยดน้ำที่ไหลมาบนแก้ม
ของเธอ ศรเข้ามานั่งข้างๆภาพเขียนแล้วบอกว่า
เธอทำดีที่สุดแล้ว แต่อย่างน้อยตอนนี้เธอก็รู้สึก
ว่าเธอไม่ต้องมาปกปิดความรู้สึกอะไรกับใคร เธอ
กล้าที่จะพูดและยอมรับความจริงกับวันพรุ่งนี้ไม่ว่า
จะเป็นอย่างไรก็ตาม สำหรับภาพเขียนแล้วความ
รักสวยงามเสมอไม่ว่าเธอจะสมหวังหรือไม่ก็ตาม
ไม้กลับมาบ้านด้วยความรู้สึกที่สับสน ไม้ไม่คิด
เลยว่าภาพเขียนจะชอบไม้มาตลอด ภาพเขียน
เป็นเพื่อนที่ดีสำหรับไม้เสมอ ไม้จะมองภาพเขียน
เกินกว่าเพื่อนได้รึเปล่า เพราะในใจของไม้แล้วไม่
เคยมองใครนอกจากแพรวาเลย
เวลาเดินผ่านไปเรื่อยๆ
ความสัมพันธ์ของไม้กับแพรวาเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆๆ
ภาพเขียนได้แต่คอยมองไม้อยู่ห่างๆ ไม้ทุกข์เธอ
ก้อทุกข์ด้วย เพียงแค่เธอได้รับรู้ว่าไม้เป็นอย่างไร
จะเจ็บจากใครมาเท่าไหร่ เธอก็ยังจะอยู่ตรงนี้ เมื่อ
ไม้สุข เธอก็สุขไปด้วย และพร้อมที่จะให้ไม้ไปจาก
เธอถ้าไม้ไม่ต้องการเธอแล้ว
....... จบ .......
อีกนิด
ถึงแม้ว่าภาพเขียนจะเป็นได้แค่เพื่อนสนิทของไม้
แต่เธอก็ยังจะอยู่ข้างไม้แบบนี้ไม่ว่าจะนานซักเท่า
ไหร่ เธอรู้ดีว่าไม้มองเธอเกินกว่าเพื่อนไม่ได้ มัน
อาจจะพูดยากเพราะถ้าเราไม่ใช่แล้ว ยังไงมันก็ไม่ใช่
สำหรับเขาอยู่ดี
ภาพเขียนหญิงสาวที่แอบรักเพื่อน และจะอยู่ข้างๆไม้ตลอดไป
ท่ามกลางสายฝนของวัน ศุกร์
ไม้ : ไอ้เขียน เปียกยังกับหมาเลย
ภาพเขียน : แล้วใครวะ ที่เอาร่มไปไม่คืน
ไม้ : ไปแล้วนะไอ้เขียน :]
แพรวา : หวัดดีจ๊ะเขียน
ภาพเขียน : :]
ภาพเขียนยิ้มให้กับทั้งสองคน เพราะเธอรู้ว่าตอนนี้
ไม้กำลังมีความสุข เฮ้ย..เขียนไปกันเถอะ ศรมาตบ
ไหล่เพื่อนข้างๆ และเดินกลับบ้านไปพร้อมกัน เพราะ
เธอยังมีเพื่อนคนนี้อยู่ข้างๆยามเธอเศร้าเช่นกัน
.... จบของจริง .....
เช้าวันอังคาร เวลา 08.45 น.
" ตื่น ตื่น ตื่น ... ตื่นโว้ย ไอ้เขียน " ศรเขย่าภาพเขียน
ที่นอนหลับสนิทไม่มีทีทางว่าจะลุกไปเรียน ภาพเขียน
งัวเงียลุกขึ้นมาแล้วขยี้ตาเบาๆให้พอมองดูว่าใครมาปลุก
เธอแต่เช้าออกปานนี้
ภาพเขียน : เออ..หวัดดียามเช้าเพื่อน (‧‧)nnn
ศร : กล้าตื่นสายได้ไงวะวันนี้ต้องเข้าห้องมืดนะเว้ย
อาจารย์ดุซะด้วย
ภาพเขียน : บ่นจริงวุ้ย ไอ้ศร (`з´)
ศร : ถ้ากูไม่บ่นเมิงจะทำมั้ย
ภาพเขียน : เป็นกระเทยหรอไงวะ บ่นเก่งกว่าผู้หญิงอีก
ภาพเขียนพูดจบก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำและ
ไล่ศรลงไปรอข้างล่างทั้งสองคนไปมหาวิทยาลัย
พร้อมกัน ศรและภาพเขียนแวะกินข้าวที่โรงอาหาร
ของมหาวิทยาลัย ไม้เดินเข้ามาพบทั้งสองคนกำลัง
นั่งกินข้าว
ไม้ : ศร ภาพเขียน (^.^)/
ศร : ไงวะไอ้ไม้มากินข้าวกับเค้าด้วยหรอวะ
ไม้ : อ้าวกูเป็นคนนะ ไม่ใช่หุ่นยนต์ที่ต้องชาตแบต (`O´*)
เขียนทำไมวันนี้เงียบจัง
ภาพเขียน : อะไรละไม้ ก็เรากินอยู่จะให้พูดไงละ
ศร : ทุกทีเมิงกินกูก็เห็นเมิงพูดฉอดๆๆๆ เลยนิหว่า 555++
ไม้ : ฮ่า ฮ่า ฮ่า
ภาพเขียน : ขำไปเหอะพวกแก (｡￫‿￩｡)
ภาพเขียนพยายามเก็บความรู้สึกทุกอย่างเอาไว้ไม่ให้ทั้ง
ไม้และศรรู้ ภาพเขียนยังไม่อยากให้ความสัมพันธ์ระหว่าง
เธอและไม้ต้องจบลงด้วยคำว่า "แอบรักเพื่อน " เธอยัง
ไม่กล้าพอที่จะพบกับความจริง ภาพเขียนหญิงสาวที่ร่าเริง
สดใส ดูภายนอกเป็นผู้หญิงที่ดูห้าวๆ ลุยๆ แต่ตอนนี้ในใจ
เธอมีแต่ความกลัว ความอ่อนแอของจิตใจที่ไม่แข็งแกร่ง
" เฮ้ย !! แพรวานิหว่าไอ้ไม้ " ศร ไม้ และภาพเขียนมอง
ไปยังผู้หญิงที่ศรได้เอ่ยชื่อ แพรวาคือสาวคณะอักษรที่ไม้
มองมานาน ภาพเขียนยอมรับว่าเธอเป็นหญิงสาวที่น่ารัก
ถ้าเธอเป็นผู้ชายเธอก็คงคิดที่จะจีบหญิงสาวคนนี้เช่นกัน
ภาพเขียนบอกกัยตัวเองว่าเธอควรจะยอมรับทุกอย่าง ศรขยั้น
ขยอให้ไม้เข้าไปหาแพรวา ไม้เดินไปแบบกล้าๆเกรงๆแต่ไม้
ก็กล้าพอที่จะคุยกับแพรวา ไม้เดินเข้าไปพูดคุยกับแพรวาอย่าง
สนุกสนาน
ภาพเขียนเห็นภาพทั้งคู่คุยกันอย่างที่แพรวามีทีท่าว่าจะสนใจไม้
ภาพเขียนได้แต่คิดว่าถ้าเธอกล้าบอกไม้ออกไปบ้าง เรื่องทุก
อย่างจะเป็นอย่างไร ภาพเขียนเดินออกจากโรงอาหารไปโดย
ไม่ได้สนใจที่จะรอไม้กับศร ศรเริ่มรู้สึกแปลกๆระหว่างภาพเขียน
กับไม้ ในระหว่างที่เดินทางกลับบ้าน ศรเริ่มถามภาพเขียนเมื่อ
เพื่อนตัวดีไม่เคยยอมบอกอะไรมันแปลกกว่าทุกๆครั้ง เพราะทุก
ครั้งมีอะไรภาพเขียนจะบอกศรเป็นคนแรก
" นิ...ภาพเขียน แกชอบไอ้ไม้หรอวะ " ภาพเขียนอึ้งกับคำถามที่
ศรถามออกมา
" ไม่ต้องมาปิดแล้ว..กูดูออกน๊า "
" ใช้...ศร เราชอบไม้" ภาพเขียนตะโกนใส่ศรด้วยความอัดอั้น
กับความรู้สึกที่เจ็บและเก็บมานานของเธอ
เราชอบไม้ ชอบมาก และชอบมานานแล้วด้วย เราชอบไม้มา
ตั้งแต่ปี ๑ แต่ศรแกจะให้เราทำยังไงในเมื่อเรากับไม้ต้องมา
เป็นเพื่อนกันและไม้ไม่มีวันที่จะมองเรา ไม้เค้าชอบคนอื่น
อยู่ เราก็รู้แต่เราก็ยังชอบไม้ เราตัดใจจากไม้ไม่ได้ เราขี้
คลาดใช่มั้ยศรที่เราไม่กล้าบอกความรู้สึกออกไปให้ไม้ได้รู้
เราควรทำไงละศร เราควรทำไง ภาพเขียนพูดไปน้ำตาของ
เธอเริ่มคลอออกมา ศรอึ้งกับคำพูดของภาพเขียน เพราะศร
ไม่เคยรู้เลยว่าตลอดเวลา ๓ ปีที่ภาพเขียนคอยปฏิเสธคนอื่น
เพื่อรอใคร ศรรู้แล้วว่าภาพเขียนเก็บความรู้สึกนี้มานานแค่
ไหน ขนาดตัวศรเองที่เป็นเพื่อนสนิทของภาพเขียนยังดูไม่ออก
เลยว่าภาพเขียนมีใครอยู่ในใจ ภาพเขียนพูดออกมาจากความ
รู้สึกที่เก็บมานานยิ่งภาพเขียนและไม้ได้เป็นเพื่อนกันยิ่งทำให้เธอ
ชอบไม้มากขึ้น สุดท้ายภาพเขียนก็ร้องโฮ...ออกมา จากความ
เหนื่อยใจของตัวเอง เธอท้อแท้กับจิตใจ กลัวกับความจริงและ
เหนื่อยใจกับความรู้สึก ภาพของหยิงสาวที่มีแต่ความสนุกสนาน
ร่าเริง สดใส ในนามชื่อว่าภาพเขียน ในความรู้สึกของศรหายไป
หมดแล้ว ศรเห็นแต่หยิงสาวคนหนึ่งที่อ่อนแอทั้งร่างกายและจิต
ใจ ศรได้แต่กอดเพื่อปลอบภาพเขียนเบาๆ เพราะนี้น่าจะเป็นวิธี
ที่ดีที่ดีในเวลานี้แล้ว
เช้าวันนี้ภาพเขียนตื่นขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม แต่เธอ
ก้อต้องหุบลงเพราะเธอฝืนยิ้มต่อไปไม่ไหวภาพ
เขียนมองท้องฟ้าเหมือนอย่างทุกๆวันที่เธอตื่น
วันนี้ท้องฟ้าก็สดใสเหมือนเดิม เธอพร้อมกับ
ความจริงแล้วหรอ ภาพเขียนเดินลงมาจากชั้น ๒
เห็นศรนั่งยิ้มให้ เธอได้แต่ยิ้มตอบ เพราะอย่าง
น้อยเธอก็ยังมีเพื่อนคนนี้อยู่บ้างๆยามเธอล้ม
ภาพเขียนตัดสินใจ ว่าวันนี้เธอจะบอกความรู้สึก
ที่แท้จริงของเธอให้กับไม้รู้ ภาพเขียนไม่รู้เลย
ว่าระหว่างไม้กับเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป
ไม้ : ศร ภาพเขียน
ศร : ไงวะไอ้ไม้ วันนี้หน้าตาไม่สดใสเลย
โดนเล่นของหรอไงวะ ฮ่า ฮ่า
ไม้ : เราบอกชอบแพรวาไปแล้ว
ภาพเขียน : ...... [นิ่ง]
ศร : เอ่อ...แล้วแพรวาว่าไงมั้งวะ
ไม้ : เค้าบอกเป็นเพื่อนกันไปก่อน ให้ดูๆกันไป
ตอนนี้ทั้งตัวและหัวใจของภาพเขียนเย็นชาวาบ
เธอควรจะบอกให้ไม้สู้ ให้ไม้พยายามต่อไป
เหรอ เหอะมันคงน่าขำนะ ถ้าเธอทำได้ มันจะ
เป็นนางเอกผู้แสนดีเกินไปแล้ว
ศรหันมามองภาพเขียนที่ไม่พูดไม่จาอะไรเป็น
ผู้รับฟังที่ดียืนนิ่งอยู่
" เย็นนี้ไปสวนสาธารณะกันดีมั้ย " ศรชวนไม้
และภาพเขียนไปด้วยกัน ทั้ง ๓ คน ไปสวน
พร้อมกันเย็นนี้ ศรพาไม้มาที่ประจำของศร
และภาพเขียน ศรเล่าให้ไม้ฟังว่า เวลามีเรื่อง
อะไร ศรและภาพเขียน จะมาที่นี้เพื่อสงบจิตใจ
ที่นี้สวยมากและไม่วุ่นวาย ไม้รับรู้ได้ถึงความ
สงบและความสวยงามของธรรมชาติ ที่นี้จนไม้
อยากจะหยิบกระดานวาดรูปออกมาวาดภาพ
ภาพเขียนเริ่มพูดคุยกับไม้
ภาพเขียน : เอ่อ.. ไม้ แกกับแพรวาเป็นไงมั้ง
ไม้ : ก็ดีวะ ..แต่เราจะพยายามนะ เราจะรอเค้า
ภาพเขียน : เราก็จะรอนายเหมือนกัน
ไม้ : เมื่อกี้แกว่าไงนะภาพเขียน
ภาพเขียน : เราจะรอคนชื่อไม้ ที่เราชอบมาตลอด ๓ ปี
ทั้ง ๒ คนนั่งเงียบไปเป็นเวลานาน ไม้ไม่พูดอะไร
ต่อและภาพเขียนก็ไม่พูดอะไรต่อเช่นกันศรเดิน
กลับมาหาทั้ง ๒ คน ไม้เลยขอตัวกลับก่อน ภาพ
เขียนได้แต่มองตามไม้ที่เดินไปโดยไม่หันกลับมา
มองเธอเลยแม้แต่น้อย ลมที่พัดผ่านมาทำให้เธอ
รู้สึกได้ถึงความเย็นของหยดน้ำที่ไหลมาบนแก้ม
ของเธอ ศรเข้ามานั่งข้างๆภาพเขียนแล้วบอกว่า
เธอทำดีที่สุดแล้ว แต่อย่างน้อยตอนนี้เธอก็รู้สึก
ว่าเธอไม่ต้องมาปกปิดความรู้สึกอะไรกับใคร เธอ
กล้าที่จะพูดและยอมรับความจริงกับวันพรุ่งนี้ไม่ว่า
จะเป็นอย่างไรก็ตาม สำหรับภาพเขียนแล้วความ
รักสวยงามเสมอไม่ว่าเธอจะสมหวังหรือไม่ก็ตาม
ไม้กลับมาบ้านด้วยความรู้สึกที่สับสน ไม้ไม่คิด
เลยว่าภาพเขียนจะชอบไม้มาตลอด ภาพเขียน
เป็นเพื่อนที่ดีสำหรับไม้เสมอ ไม้จะมองภาพเขียน
เกินกว่าเพื่อนได้รึเปล่า เพราะในใจของไม้แล้วไม่
เคยมองใครนอกจากแพรวาเลย
เวลาเดินผ่านไปเรื่อยๆ
ความสัมพันธ์ของไม้กับแพรวาเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆๆ
ภาพเขียนได้แต่คอยมองไม้อยู่ห่างๆ ไม้ทุกข์เธอ
ก้อทุกข์ด้วย เพียงแค่เธอได้รับรู้ว่าไม้เป็นอย่างไร
จะเจ็บจากใครมาเท่าไหร่ เธอก็ยังจะอยู่ตรงนี้ เมื่อ
ไม้สุข เธอก็สุขไปด้วย และพร้อมที่จะให้ไม้ไปจาก
เธอถ้าไม้ไม่ต้องการเธอแล้ว
....... จบ .......
อีกนิด
ถึงแม้ว่าภาพเขียนจะเป็นได้แค่เพื่อนสนิทของไม้
แต่เธอก็ยังจะอยู่ข้างไม้แบบนี้ไม่ว่าจะนานซักเท่า
ไหร่ เธอรู้ดีว่าไม้มองเธอเกินกว่าเพื่อนไม่ได้ มัน
อาจจะพูดยากเพราะถ้าเราไม่ใช่แล้ว ยังไงมันก็ไม่ใช่
สำหรับเขาอยู่ดี
ภาพเขียนหญิงสาวที่แอบรักเพื่อน และจะอยู่ข้างๆไม้ตลอดไป
ท่ามกลางสายฝนของวัน ศุกร์
ไม้ : ไอ้เขียน เปียกยังกับหมาเลย
ภาพเขียน : แล้วใครวะ ที่เอาร่มไปไม่คืน
ไม้ : ไปแล้วนะไอ้เขียน :]
แพรวา : หวัดดีจ๊ะเขียน
ภาพเขียน : :]
ภาพเขียนยิ้มให้กับทั้งสองคน เพราะเธอรู้ว่าตอนนี้
ไม้กำลังมีความสุข เฮ้ย..เขียนไปกันเถอะ ศรมาตบ
ไหล่เพื่อนข้างๆ และเดินกลับบ้านไปพร้อมกัน เพราะ
เธอยังมีเพื่อนคนนี้อยู่ข้างๆยามเธอเศร้าเช่นกัน
.... จบของจริง .....
เช้าวันอังคาร เวลา 08.45 น.
" ตื่น ตื่น ตื่น ... ตื่นโว้ย ไอ้เขียน " ศรเขย่าภาพเขียน
ที่นอนหลับสนิทไม่มีทีทางว่าจะลุกไปเรียน ภาพเขียน
งัวเงียลุกขึ้นมาแล้วขยี้ตาเบาๆให้พอมองดูว่าใครมาปลุก
เธอแต่เช้าออกปานนี้
ภาพเขียน : เออ..หวัดดียามเช้าเพื่อน (‧‧)nnn
ศร : กล้าตื่นสายได้ไงวะวันนี้ต้องเข้าห้องมืดนะเว้ย
อาจารย์ดุซะด้วย
ภาพเขียน : บ่นจริงวุ้ย ไอ้ศร (`з´)
ศร : ถ้ากูไม่บ่นเมิงจะทำมั้ย
ภาพเขียน : เป็นกระเทยหรอไงวะ บ่นเก่งกว่าผู้หญิงอีก
ภาพเขียนพูดจบก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำและ
ไล่ศรลงไปรอข้างล่างทั้งสองคนไปมหาวิทยาลัย
พร้อมกัน ศรและภาพเขียนแวะกินข้าวที่โรงอาหาร
ของมหาวิทยาลัย ไม้เดินเข้ามาพบทั้งสองคนกำลัง
นั่งกินข้าว
ไม้ : ศร ภาพเขียน (^.^)/
ศร : ไงวะไอ้ไม้มากินข้าวกับเค้าด้วยหรอวะ
ไม้ : อ้าวกูเป็นคนนะ ไม่ใช่หุ่นยนต์ที่ต้องชาตแบต (`O´*)
เขียนทำไมวันนี้เงียบจัง
ภาพเขียน : อะไรละไม้ ก็เรากินอยู่จะให้พูดไงละ
ศร : ทุกทีเมิงกินกูก็เห็นเมิงพูดฉอดๆๆๆ เลยนิหว่า 555++
ไม้ : ฮ่า ฮ่า ฮ่า
ภาพเขียน : ขำไปเหอะพวกแก (｡￫‿￩｡)
ภาพเขียนพยายามเก็บความรู้สึกทุกอย่างเอาไว้ไม่ให้ทั้ง
ไม้และศรรู้ ภาพเขียนยังไม่อยากให้ความสัมพันธ์ระหว่าง
เธอและไม้ต้องจบลงด้วยคำว่า "แอบรักเพื่อน " เธอยัง
ไม่กล้าพอที่จะพบกับความจริง ภาพเขียนหญิงสาวที่ร่าเริง
สดใส ดูภายนอกเป็นผู้หญิงที่ดูห้าวๆ ลุยๆ แต่ตอนนี้ในใจ
เธอมีแต่ความกลัว ความอ่อนแอของจิตใจที่ไม่แข็งแกร่ง
" เฮ้ย !! แพรวานิหว่าไอ้ไม้ " ศร ไม้ และภาพเขียนมอง
ไปยังผู้หญิงที่ศรได้เอ่ยชื่อ แพรวาคือสาวคณะอักษรที่ไม้
มองมานาน ภาพเขียนยอมรับว่าเธอเป็นหญิงสาวที่น่ารัก
ถ้าเธอเป็นผู้ชายเธอก็คงคิดที่จะจีบหญิงสาวคนนี้เช่นกัน
ภาพเขียนบอกกัยตัวเองว่าเธอควรจะยอมรับทุกอย่าง ศรขยั้น
ขยอให้ไม้เข้าไปหาแพรวา ไม้เดินไปแบบกล้าๆเกรงๆแต่ไม้
ก็กล้าพอที่จะคุยกับแพรวา ไม้เดินเข้าไปพูดคุยกับแพรวาอย่าง
สนุกสนาน
ภาพเขียนเห็นภาพทั้งคู่คุยกันอย่างที่แพรวามีทีท่าว่าจะสนใจไม้
ภาพเขียนได้แต่คิดว่าถ้าเธอกล้าบอกไม้ออกไปบ้าง เรื่องทุก
อย่างจะเป็นอย่างไร ภาพเขียนเดินออกจากโรงอาหารไปโดย
ไม่ได้สนใจที่จะรอไม้กับศร ศรเริ่มรู้สึกแปลกๆระหว่างภาพเขียน
กับไม้ ในระหว่างที่เดินทางกลับบ้าน ศรเริ่มถามภาพเขียนเมื่อ
เพื่อนตัวดีไม่เคยยอมบอกอะไรมันแปลกกว่าทุกๆครั้ง เพราะทุก
ครั้งมีอะไรภาพเขียนจะบอกศรเป็นคนแรก
" นิ...ภาพเขียน แกชอบไอ้ไม้หรอวะ " ภาพเขียนอึ้งกับคำถามที่
ศรถามออกมา
" ไม่ต้องมาปิดแล้ว..กูดูออกน๊า "
" ใช้...ศร เราชอบไม้" ภาพเขียนตะโกนใส่ศรด้วยความอัดอั้น
กับความรู้สึกที่เจ็บและเก็บมานานของเธอ
เราชอบไม้ ชอบมาก และชอบมานานแล้วด้วย เราชอบไม้มา
ตั้งแต่ปี ๑ แต่ศรแกจะให้เราทำยังไงในเมื่อเรากับไม้ต้องมา
เป็นเพื่อนกันและไม้ไม่มีวันที่จะมองเรา ไม้เค้าชอบคนอื่น
อยู่ เราก็รู้แต่เราก็ยังชอบไม้ เราตัดใจจากไม้ไม่ได้ เราขี้
คลาดใช่มั้ยศรที่เราไม่กล้าบอกความรู้สึกออกไปให้ไม้ได้รู้
เราควรทำไงละศร เราควรทำไง ภาพเขียนพูดไปน้ำตาของ
เธอเริ่มคลอออกมา ศรอึ้งกับคำพูดของภาพเขียน เพราะศร
ไม่เคยรู้เลยว่าตลอดเวลา ๓ ปีที่ภาพเขียนคอยปฏิเสธคนอื่น
เพื่อรอใคร ศรรู้แล้วว่าภาพเขียนเก็บความรู้สึกนี้มานานแค่
ไหน ขนาดตัวศรเองที่เป็นเพื่อนสนิทของภาพเขียนยังดูไม่ออก
เลยว่าภาพเขียนมีใครอยู่ในใจ ภาพเขียนพูดออกมาจากความ
รู้สึกที่เก็บมานานยิ่งภาพเขียนและไม้ได้เป็นเพื่อนกันยิ่งทำให้เธอ
ชอบไม้มากขึ้น สุดท้ายภาพเขียนก็ร้องโฮ...ออกมา จากความ
เหนื่อยใจของตัวเอง เธอท้อแท้กับจิตใจ กลัวกับความจริงและ
เหนื่อยใจกับความรู้สึก ภาพของหยิงสาวที่มีแต่ความสนุกสนาน
ร่าเริง สดใส ในนามชื่อว่าภาพเขียน ในความรู้สึกของศรหายไป
หมดแล้ว ศรเห็นแต่หยิงสาวคนหนึ่งที่อ่อนแอทั้งร่างกายและจิต
ใจ ศรได้แต่กอดเพื่อปลอบภาพเขียนเบาๆ เพราะนี้น่าจะเป็นวิธี
ที่ดีที่ดีในเวลานี้แล้ว
ต่างคนต่างรอ 2
เช้าวันนี้สดใสเหมือนอย่างทุกๆวัน แต่จิตใจวันนี้ของ
ภาพเขียนกลับดูไม่สดใสเลย
" ท้องฟ้าวันนี้สดใสดีแหะ น่าถ่ายรูปจัง เฮ้อ !! "
หญิงสาที่มีนามว่าภาพเขียนยืนพูดพึมพัมอยู่คนเดียวใน
ขณะที่ใส่รองเท้าผ้าใบเตรียมออกจากบ้านไปมหาวิทยาลัย
" แม่คะ ไปแล้วนะคะ "
ภาพเขียนตะโกนบอกแม่ที่อยู่ในบ้านเสียงดังลั่น
" จ้า .... ลูก เป็นผู้หญิงตะโกนโวกเหวกมันไม่งามนะจ๊ะ "
ภาพเขียนได้แต่ยิ้มให้กับแม่แล้วเดินออกจากบ้านไป
ก้าวแรกที่ภาพเขียนกำลังจะเดินเข้าตึกคณะของตัวเอง
ไม้ : ภาพเขียน ... ไปกินข้าวเป็นเพื่อนหน่อยดิ >"<
ภาพเขียน : อืมๆ ... เลี้ยงเปล่าละกำลังหิวพอดีเลย
ไม้ : เอาดิวะมีเรื่องจะปรึกษาไรแกหน่อย
ภาพเขียน : ?????
ระหว่างที่เดินข้างๆไม้ไปโรงอาหาร ภาพเขียนได้แต่คิดวกวน
ไปมาว่าไม้มีเรื่องอะไรรึเปล่าหรือจะถามไรเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น
หลังจากที่ทั้ง ๒ คนทานอาหารเสร็จแล้ว ไม้ก็เริ่มพูดขึ้น
ไม้ : เออ....ภาพเขียน !!!!
ภาพเขียน : มีไรจะปรึกษาละ =_=
ไม้ : คือตอนนี้เราชอบผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ ^^
ภาพเขียน : เออ.... รู้แล้ว แล้วไงอะ
ไม้ : เราชอบคนนี้มานานแล้วอะ เธอน่ารักมากเลย
แกก็รู้ดีใช่มั้ย
ภาพเขียน : ทำไม .... จะให้เราช่วยอะไรรึไง
ใจจริงแล้วภาพเขียนไม่ต้องการรับรู้ต่อเลย ว่าไม้อยาก
จะถามอะไรกันแน่ ถ้าคำพูดต่อไปมันเป็นอย่างที่เธอคิด
เธอจะเก็บอารมณ์ เก็บค.รู้สึกที่มันมีมากจนจะล้นออกมา
ได้รึเปล่า เธอยังจะซ่อนความรู้สึกของตัวเองได้อีกมั้ย
ถ้าไม้รู้ความจริงว่าเธอคิดเกินเพื่อน ไม้จะทำตัวออกห่าง
จากเธอมั้ย ภาพเขียนคิดไปต่างๆนาๆ จนไม่สะกิดเขียน
เบาๆ
ไม้ : เขียนๆ ฟังเราอยู่รึเปล่า
ภาพเขียน : เออๆ ... ฟังๆแล้วแกถามไรนะ
ไม้ : ไหนบอกว่าฟังไงวะ
ไม้ : งั้นพูดใหม่ก็ได้ ...... เราอยากจะบอกความ
รู้สึกของเราให้เค้ารู้วะ แกว่าจะดีรึป่าว
นี้ก้อปี ๓ แล้ว เค้าจะชอบเรามั้งรึป่าว
ภาพเขียน : ..................
[ อึ้ง ! คำที่เธอไม่อยากได้ยินที่สุด ไม้ก็พูดออกมาแล้ว ]
ไม้ : เฮ้ย !!!! เขียน แกเป็นไรวะ ดูเหม่อๆ
ภาพเขียน : เอออ ........ ถึงเวลาส่งงานละ ไปก่อนนะ
ไม้ : อ้าวเขียน ......ทิ้งกันแบบนี้เลยหรอวะ ?
ภาพเขียนรีบลุกออกจากตรงนั้นและรีบเดินห่างจากไม้
ให้ไกลที่สุด น้ำตาของเธอเริ่มคลอออกมา เธอรู้ดีว่า
ถ้าเธอนั่งกับไม้ต่อไปน้ำตาเธอต้องไหลออกมาแน่ๆ
สุดท้ายแล้ววันนี้ก็มาถึงใช่มั้ย วันที่ไม้กล้าที่จะบอกความ
รู้สึกของตัวเองให้กับผู้หญิงคนนนั้น เธอพยายามไม่
ให้น้ำตาไหลออกมาในระหว่างที่พาตัวที่มีแต่ร่างแต่ไร้
วิญญาณไปที่คณะ เธอเข้าไปนั่งที่โต๊ะประจำของกลุ่ม
เธอเพื่อรอเพื่อนๆ ภาพเขียนนั่งลงอย่างเงียบๆและพยายาม
ไม่คิดอะไรเธอนั่งฟังเพลงไป สายตาของเธอที่ถอดยาวออก
ไปมองผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา
C Em7
จะอีกนานแค่ไหน เธอก็อยากรอเขาใช่ไหม
Dm7 G7
จะทำอย่างไร ใจเธอก็ไม่ลืม
Em7
แล้วฉันจะรอเหมือนกัน
A7
เพราะฉันก็ไม่อาจฝืน
Dm7 Em7
ฉันเข้าใจ ความขมขื่น
Fmaj7 G
จิตใจของคนที่คอยอย่างนี้
[เพลง ต่างคนต่างรอ]
สติของภาพเขียนกลับมาที่เพลงนี้ ยิ่งเธอฟังเพลงนี้กลับ
ไปกลับมาน้ำตาของเธอยิ่งอยากจะไหลออกมาตอนนี้
ถ้าไม่มีศรมาดึงหูฟังของเธอออก
ศร : ไอ้เขียนวันนี้เป็นไรไปวะ เรียกตั้งนานมัวแต่ฟังเพลงหรอไงวะ
ภาพเขียน : .................... [ เงียบ ]
ศร : ไอ้เขียนเป็นไรไปวะวันนี้ ทำหน้ายังงะโดน
ใครหักอกมางั้นแหล ฮ่า ฮ่า ฮ่า !!!
ภาพเขียน : เฮ้อ !!! [ ก็เพื่อนตัวดีของแกไงไอ้ศร ]
ศร : วันนี้มาแปลกนะไอ้เขียน พูดก็น้อยมีไรป่าววะ
ใครทำเพื่อนกู เดี๋ยวไอ้ศรคนนี้จัดการให้วะ ฮ่าๆๆๆๆๆ
อ้าว..... ไม่ขำ
ภาพเขียน : ทำเป็นเก่งไปเหอะไอ้ศร ไปสวนกันดีกว่าวะ
อยากถ่ายรูปที่สงบๆ
ภาพเขียนและศรมักจะมาที่สวนแห่งนี้เวลาต้องการความ
สงบ หรือมีปัญหาเรื่องอะไรศรกับภาพเขียนเป็นเพื่อนกัน
มานาน จนศรรู้แล้วว่าตอนนี้ภาพเขียนต้องมีอะไรแน่ๆ เพียง
แต่ศรยังไม่อยากถามเท่านั้น ภาพที่เจ้าตัวถ่ายออกมาจะ
สามารถแสดงถึงความรู้สึกของคนที่ถ่ายภาพนั้นออกมาได้
รูปภาพที่ภาพเขียนถ่ายออกมามีแต่ความเงียบเหงาของต้นไม้
ความว่างเปล่าของธรรมชาติ ความเศร้าหมองของผู้คน
" เขียนแกมีไรในใจป่าววะ กูเป็นเพื่อนมึงมานานเท่าไหร่แล้ว
ทำไมจะดูไม่ออก " ศรพูดกับภาพเขียนในขณะที่นั่งดูรูปที่
ภาพเขียนถ่ายจากกล้อง น้ำตาของภาพเขียนไหลออกมา
ทันทีที่ศรถามแบบนี้ น้ำตาที่อัดอั้นมานานไหลออกมาไม่หยุด
ศรได้แต่นั่งเงียบอยู่ข้างๆภาพเขียน เวลาได้แต่เดินหมุนไปเรื่อยๆ
๑๐ นาที ๒๐ นาที ครึ่งชั่วโมง ภาพเขียนที่นั่งก้มหน้าก้มตาเงย
หน้ามองมาที่ศร ทั้งคู่ไม่มีคนพูดอะไร ภาพเขียนหันหน้ากับไปมอง
ตรง ทั้งคู่ได้แต่นั่งมองสายน้ำที่กำลังไหลผ่านสายตาของทั้งคู่ไป
เวลาผ่านไปแล้ว 1 ชม. ศรเริ่มทำลายความเงียบเมื่อรู้ว่าเพ่อนของ
ตนคงจะอาการดีขึ้นแล้ว
" หิวน้ำมั้ยวะไอ้เขียน เดี๋ยวไปซื้อมาให้ "
" น้ำในตัวมึง ออกมาหมดตัวแล้วมั้งเนี่ย
ใครน๊าทำให้เพื่อนไอ้ศร คนเนี่ยน้ำตาเอ่อนองขนาดเนี่ย หึหึ "
ศรทำให้ภาพเขียนยิ้มออกมาได้เล็กน้อย ภาพเขียนพยักหน้า
ตอบรับเมื่อต้องการน้ำศรกับมาพร้อมกับน้ำ ๒ แก้ว แล้วลงมา
นั่งข้างๆภาพเขียน
" นี้ก็เย็นแล้ว เดี๋ยวขอภาพตอนกลางคืนซักื ๒-๓ ภาพก่อน
แล้วค่อยกลับนะศร"
ศรยอมตามใจเพื่อนเพราะไม่อยากให้ภาพเขียนอยู่คนเดียว
"ป่ะ...นี้ก็ดึกมากแล้วกลับกันเถอะ "
ระหว่างเดินทางกลับบ้าน ภาพเขียนได้แต่คิดว่าพรุ่งนี้ถ้าเจอ
ไม้เธอจะทำอย่างไรดีทำตัวเหมือนเดิมเธอจะทำได้รึป่าว
....................................
ต่อภาคหน้าเร็วๆนี้ คราวนี้เร็วจริงๆไม่มีทิ้งไว้ สัญญา :]
nes-z
