เคยมีความรู้สึกนี้มั้ย ต่างคนต่างรอ.....
ฉันเป็คนหนึ่งที่ยืนรอเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่ยืนรอเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่คอยมองเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่คอยมองเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่แอบยิ้มให้เธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่แอบยิ้มให้เค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่อยากเดินข้างเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่อยากเดินข้างเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่อยากเป็นคนพิเศษของเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่อยากเป็นคนพิเศษของเค้า
และฉันเป็นคนหนึ่งที่เห็นเธอมองเค้าทุกวัน
เรื่องของภาพเขียนก็เป็นแบบนี้เช่นกัน
ภาพเขียนเป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้าตาธรรมดาแต่เธอมีรอยยิ้ม
ที่สดใส " จงหันมา หันมา หันมา " ภาพเขียนมองไปทาง
ชายหนุ่มคนหนึ่งแล้วพูดออกมาเบาๆ เธอได้แต่นั่งหัวเราะเบาๆ
อยู่คนเดียว แล้วหันกลับมาหาเพื่อนเมื่อเธอพบว่าชายหนุ่มคน
นั้นกำลังมองผู้หญิงอีกคน เธอรู้ดีว่าเค้ากำลังมองใครเพราะภาพ
เขียนจะมองผู้ชายที่ชื่อไม้คนนี้อยู่ทุกวัน เธอได้แต่คิดว่าเธอน่า
จะเป็นหญิงสาวที่น่ารักคนนั้นก็คงจะดี ความคิดทุกอย่างของภาพ
เขียนหายไปเมื่อเพื่อนของเธอสะกิดเรียกให้เอางานไปส่ง ภาพ
เขียนเป็นคนที่ชอบถ่ายชอบส่วนไม้เป็นคนที่ชอบวาดรูป ในขณะ
ที่นั่งอยู่บนตึกเรียน ภาพเขียนได้เอากล้องถ่ายรูปของเธอออกมา
เล่น เธอเห็นไม้นั่งวาดภาพอยู่ใต้ต้นไม้คนเดียวด้วยความอยากรู้
ภาพเขียนเลยซูมกล้องไปให้มากที่สุดเพื่อจะเห็นรูปภาพของไม้ได้
ชัดขึ้น พอภาพเขียนเห็นรูปลางๆเป็นภาพคนเธอก็พอรู้แล้วว่าไม้
กำลังวาดภาพของใคร ภาพเขียนได้ถ่ายรูปไม้ที่กำลังนั่งวาดรูป
อย่างถอนใจ และคิดว่า
" ถ้าไม้กับผู้หญิงคนนั้นสมหวังกันจะดีมั้ย เธอจะดีใจไปกับไม้
ด้วยรึป่าว หรือเธอจะเสียใจที่เธอไม่ได้สมหวังกับความรักใน
ครั้งนี้ "
เวลาผ่านไป ๒ ปี .......
ศร : เฮ้ย !! ภาพเขียนแกมาทำไรวะ
ภาพเขียน : มาดูงานถ่ายภาพอะ
ศร : เออ.. ไอ้ภาพเขียนนี้เพื่อนกูวะ ชื่อไม้
ไอ้ไม้นี้ภาพเขียนเพื่อนกูที่คณะ
ไม้ : หวัดดีภาพเขียน
ภาพเขียน : หวัดดีไม้
[ ไม่ต้องแนะนำก้อรู้จักดียะ ไอ้ศรเอ้ย ]
ศร : คุยกะสาวหน่อยแล้วพูดเพราะเชียวนะเมิงไอ้ไม้
ไม้ : เพื่อนกันนะไอ้ศร
ภาพเขียน :
^^ [ได้ยินแล้วเจ็บ YY]
ทั้งสามคนดูงานกันไปคุยกันไป เนื่องจากภาพเขียนเป็นคนคุย
สนุกเลยทำให้สนิทกับไม้ได้ไม่ยาก ภาพเขียนได้รู้จักกับไม้
มากขึ้น ภาพเขียนรู้ดีว่าไม้ยังเฝ้ามองผู้หญิงคนนั้นอยู่ และภาพ
เขียนก็รู้ใจตัวเองดีว่ายังชอบไม้อยู่เช่นกัน ตลอดระยะเวลา ๒
ปีที่ภาพเขียนคิดจะลืมไม้ก็ไม่สามารถทำได้เลย บางครั้งภาพเขียน
เห็นไม้เฝ้ามองผู้หญิงคนนั้นด้วยความเจ็บปวด และภาพเขียนเอง
ก็เฝ้ามองไม้ด้วยความเจ็บปวดเช่นกัน บางครั้งไม้คอยมาพูดคิดถึง
เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น ภาพเขียนก็อยากพูดออกไปว่าคิดถึงไม้เหมือน
กัน แต่เธอก็ไม่สามารถหรือทำอะไรได้เลยนอกจากคอยรับฟังความ
เจ็บปวดของไม้ที่เฝ้ามองผู้หยิงคนนั้นมาตลอด โดยที่ไม้ไม่รู้เลยว่า
เธอเองก็เจ็บปวดเช่นกัน
โปรดติดตามอ่านต่อในการอัพครั้งหน้า
ไปทำงานละเว้ย เยอะมากมายพอมีเวลามาอัพเนี่ย
ไม่ว่ากานนะถ้าจะไม่อ่านเพราะดูมันเยอะใช่มั้ย
อย่าตั้งความหวังว่าจะสนุกอะไรมากมาย เพราะ
เราไม่ใช่นักแต่งนิยายมืออาชีพ
วันนี้มาแปลกช่ายมั้ย เปงบ้าอารัยมานั่งแต่งนิยาย
เราเองก้ออยากจะทำแบบนี้มานานแล้วละ แต่ก็ไม่
มีเวลา นี้ไดเราเองใช่มั้ย อยากทำอะไรก้ได้ใช่
มั้ย งั้นวันนี้ก็ขอแล้วกัน :]
คนแต่งค๊า แหะๆ ^^
Friday : ต่างคนต่างรอ
เคยมีความรู้สึกนี้มั้ย ต่างคนต่างรอ.....
ฉันเป็คนหนึ่งที่ยืนรอเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่ยืนรอเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่คอยมองเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่คอยมองเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่แอบยิ้มให้เธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่แอบยิ้มให้เค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่อยากเดินข้างเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่อยากเดินข้างเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่อยากเป็นคนพิเศษของเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่อยากเป็นคนพิเศษของเค้า
และฉันเป็นคนหนึ่งที่เห็นเธอมองเค้าทุกวัน
เรื่องของภาพเขียนก็เป็นแบบนี้เช่นกัน
ภาพเขียนเป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้าตาธรรมดาแต่เธอมีรอยยิ้ม
ที่สดใส " จงหันมา หันมา หันมา " ภาพเขียนมองไปทาง
ชายหนุ่มคนหนึ่งแล้วพูดออกมาเบาๆ เธอได้แต่นั่งหัวเราะเบาๆ
อยู่คนเดียว แล้วหันกลับมาหาเพื่อนเมื่อเธอพบว่าชายหนุ่มคน
นั้นกำลังมองผู้หญิงอีกคน เธอรู้ดีว่าเค้ากำลังมองใครเพราะภาพ
เขียนจะมองผู้ชายที่ชื่อไม้คนนี้อยู่ทุกวัน เธอได้แต่คิดว่าเธอน่า
จะเป็นหญิงสาวที่น่ารักคนนั้นก็คงจะดี ความคิดทุกอย่างของภาพ
เขียนหายไปเมื่อเพื่อนของเธอสะกิดเรียกให้เอางานไปส่ง ภาพ
เขียนเป็นคนที่ชอบถ่ายชอบส่วนไม้เป็นคนที่ชอบวาดรูป ในขณะ
ที่นั่งอยู่บนตึกเรียน ภาพเขียนได้เอากล้องถ่ายรูปของเธอออกมา
เล่น เธอเห็นไม้นั่งวาดภาพอยู่ใต้ต้นไม้คนเดียวด้วยความอยากรู้
ภาพเขียนเลยซูมกล้องไปให้มากที่สุดเพื่อจะเห็นรูปภาพของไม้ได้
ชัดขึ้น พอภาพเขียนเห็นรูปลางๆเป็นภาพคนเธอก็พอรู้แล้วว่าไม้
กำลังวาดภาพของใคร ภาพเขียนได้ถ่ายรูปไม้ที่กำลังนั่งวาดรูป
อย่างถอนใจ และคิดว่า
" ถ้าไม้กับผู้หญิงคนนั้นสมหวังกันจะดีมั้ย เธอจะดีใจไปกับไม้
ด้วยรึป่าว หรือเธอจะเสียใจที่เธอไม่ได้สมหวังกับความรักใน
ครั้งนี้ "
เวลาผ่านไป ๒ ปี .......
ศร : เฮ้ย !! ภาพเขียนแกมาทำไรวะ
ภาพเขียน : มาดูงานถ่ายภาพอะ
ศร : เออ.. ไอ้ภาพเขียนนี้เพื่อนกูวะ ชื่อไม้
ไอ้ไม้นี้ภาพเขียนเพื่อนกูที่คณะ
ไม้ : หวัดดีภาพเขียน
ภาพเขียน : หวัดดีไม้
[ ไม่ต้องแนะนำก้อรู้จักดียะ ไอ้ศรเอ้ย ]
ศร : คุยกะสาวหน่อยแล้วพูดเพราะเชียวนะเมิงไอ้ไม้
ไม้ : เพื่อนกันนะไอ้ศร
ภาพเขียน :
^^ [ได้ยินแล้วเจ็บ YY]
ทั้งสามคนดูงานกันไปคุยกันไป เนื่องจากภาพเขียนเป็นคนคุย
สนุกเลยทำให้สนิทกับไม้ได้ไม่ยาก ภาพเขียนได้รู้จักกับไม้
มากขึ้น ภาพเขียนรู้ดีว่าไม้ยังเฝ้ามองผู้หญิงคนนั้นอยู่ และภาพ
เขียนก็รู้ใจตัวเองดีว่ายังชอบไม้อยู่เช่นกัน ตลอดระยะเวลา ๒
ปีที่ภาพเขียนคิดจะลืมไม้ก็ไม่สามารถทำได้เลย บางครั้งภาพเขียน
เห็นไม้เฝ้ามองผู้หญิงคนนั้นด้วยความเจ็บปวด และภาพเขียนเอง
ก็เฝ้ามองไม้ด้วยความเจ็บปวดเช่นกัน บางครั้งไม้คอยมาพูดคิดถึง
เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น ภาพเขียนก็อยากพูดออกไปว่าคิดถึงไม้เหมือน
กัน แต่เธอก็ไม่สามารถหรือทำอะไรได้เลยนอกจากคอยรับฟังความ
เจ็บปวดของไม้ที่เฝ้ามองผู้หยิงคนนั้นมาตลอด โดยที่ไม้ไม่รู้เลยว่า
เธอเองก็เจ็บปวดเช่นกัน
โปรดติดตามอ่านต่อในการอัพครั้งหน้า
ไปทำงานละเว้ย เยอะมากมายพอมีเวลามาอัพเนี่ย
ไม่ว่ากานนะถ้าจะไม่อ่านเพราะดูมันเยอะใช่มั้ย
อย่าตั้งความหวังว่าจะสนุกอะไรมากมาย เพราะ
เราไม่ใช่นักแต่งนิยายมืออาชีพ
วันนี้มาแปลกช่ายมั้ย เปงบ้าอารัยมานั่งแต่งนิยาย
เราเองก้ออยากจะทำแบบนี้มานานแล้วละ แต่ก็ไม่
มีเวลา นี้ไดเราเองใช่มั้ย อยากทำอะไรก้ได้ใช่
มั้ย งั้นวันนี้ก็ขอแล้วกัน :]
คนแต่งค๊า แหะๆ ^^
Friday : ต่างคนต่างรอ
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
เคยมีความรู้สึกนี้มั้ย ต่างคนต่างรอ.....
ฉันเป็คนหนึ่งที่ยืนรอเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่ยืนรอเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่คอยมองเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่คอยมองเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่แอบยิ้มให้เธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่แอบยิ้มให้เค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่อยากเดินข้างเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่อยากเดินข้างเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่อยากเป็นคนพิเศษของเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่อยากเป็นคนพิเศษของเค้า
และฉันเป็นคนหนึ่งที่เห็นเธอมองเค้าทุกวัน
เรื่องของภาพเขียนก็เป็นแบบนี้เช่นกัน
ภาพเขียนเป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้าตาธรรมดาแต่เธอมีรอยยิ้ม
ที่สดใส " จงหันมา หันมา หันมา " ภาพเขียนมองไปทาง
ชายหนุ่มคนหนึ่งแล้วพูดออกมาเบาๆ เธอได้แต่นั่งหัวเราะเบาๆ
อยู่คนเดียว แล้วหันกลับมาหาเพื่อนเมื่อเธอพบว่าชายหนุ่มคน
นั้นกำลังมองผู้หญิงอีกคน เธอรู้ดีว่าเค้ากำลังมองใครเพราะภาพ
เขียนจะมองผู้ชายที่ชื่อไม้คนนี้อยู่ทุกวัน เธอได้แต่คิดว่าเธอน่า
จะเป็นหญิงสาวที่น่ารักคนนั้นก็คงจะดี ความคิดทุกอย่างของภาพ
เขียนหายไปเมื่อเพื่อนของเธอสะกิดเรียกให้เอางานไปส่ง ภาพ
เขียนเป็นคนที่ชอบถ่ายชอบส่วนไม้เป็นคนที่ชอบวาดรูป ในขณะ
ที่นั่งอยู่บนตึกเรียน ภาพเขียนได้เอากล้องถ่ายรูปของเธอออกมา
เล่น เธอเห็นไม้นั่งวาดภาพอยู่ใต้ต้นไม้คนเดียวด้วยความอยากรู้
ภาพเขียนเลยซูมกล้องไปให้มากที่สุดเพื่อจะเห็นรูปภาพของไม้ได้
ชัดขึ้น พอภาพเขียนเห็นรูปลางๆเป็นภาพคนเธอก็พอรู้แล้วว่าไม้
กำลังวาดภาพของใคร ภาพเขียนได้ถ่ายรูปไม้ที่กำลังนั่งวาดรูป
อย่างถอนใจ และคิดว่า
" ถ้าไม้กับผู้หญิงคนนั้นสมหวังกันจะดีมั้ย เธอจะดีใจไปกับไม้
ด้วยรึป่าว หรือเธอจะเสียใจที่เธอไม่ได้สมหวังกับความรักใน
ครั้งนี้ "
เวลาผ่านไป ๒ ปี .......
ศร : เฮ้ย !! ภาพเขียนแกมาทำไรวะ
ภาพเขียน : มาดูงานถ่ายภาพอะ
ศร : เออ.. ไอ้ภาพเขียนนี้เพื่อนกูวะ ชื่อไม้
ไอ้ไม้นี้ภาพเขียนเพื่อนกูที่คณะ
ไม้ : หวัดดีภาพเขียน
ภาพเขียน : หวัดดีไม้
[ ไม่ต้องแนะนำก้อรู้จักดียะ ไอ้ศรเอ้ย ]
ศร : คุยกะสาวหน่อยแล้วพูดเพราะเชียวนะเมิงไอ้ไม้
ไม้ : เพื่อนกันนะไอ้ศร
ภาพเขียน :
^^ [ได้ยินแล้วเจ็บ YY]
ทั้งสามคนดูงานกันไปคุยกันไป เนื่องจากภาพเขียนเป็นคนคุย
สนุกเลยทำให้สนิทกับไม้ได้ไม่ยาก ภาพเขียนได้รู้จักกับไม้
มากขึ้น ภาพเขียนรู้ดีว่าไม้ยังเฝ้ามองผู้หญิงคนนั้นอยู่ และภาพ
เขียนก็รู้ใจตัวเองดีว่ายังชอบไม้อยู่เช่นกัน ตลอดระยะเวลา ๒
ปีที่ภาพเขียนคิดจะลืมไม้ก็ไม่สามารถทำได้เลย บางครั้งภาพเขียน
เห็นไม้เฝ้ามองผู้หญิงคนนั้นด้วยความเจ็บปวด และภาพเขียนเอง
ก็เฝ้ามองไม้ด้วยความเจ็บปวดเช่นกัน บางครั้งไม้คอยมาพูดคิดถึง
เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น ภาพเขียนก็อยากพูดออกไปว่าคิดถึงไม้เหมือน
กัน แต่เธอก็ไม่สามารถหรือทำอะไรได้เลยนอกจากคอยรับฟังความ
เจ็บปวดของไม้ที่เฝ้ามองผู้หยิงคนนั้นมาตลอด โดยที่ไม้ไม่รู้เลยว่า
เธอเองก็เจ็บปวดเช่นกัน
โปรดติดตามอ่านต่อในการอัพครั้งหน้า
ไปทำงานละเว้ย เยอะมากมายพอมีเวลามาอัพเนี่ย
ไม่ว่ากานนะถ้าจะไม่อ่านเพราะดูมันเยอะใช่มั้ย
อย่าตั้งความหวังว่าจะสนุกอะไรมากมาย เพราะ
เราไม่ใช่นักแต่งนิยายมืออาชีพ
วันนี้มาแปลกช่ายมั้ย เปงบ้าอารัยมานั่งแต่งนิยาย
เราเองก้ออยากจะทำแบบนี้มานานแล้วละ แต่ก็ไม่
มีเวลา นี้ไดเราเองใช่มั้ย อยากทำอะไรก้ได้ใช่
มั้ย งั้นวันนี้ก็ขอแล้วกัน :]
คนแต่งค๊า แหะๆ ^^
Friday : ต่างคนต่างรอ
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
เคยมีความรู้สึกนี้มั้ย ต่างคนต่างรอ.....
ฉันเป็คนหนึ่งที่ยืนรอเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่ยืนรอเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่คอยมองเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่คอยมองเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่แอบยิ้มให้เธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่แอบยิ้มให้เค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่อยากเดินข้างเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่อยากเดินข้างเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่อยากเป็นคนพิเศษของเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่อยากเป็นคนพิเศษของเค้า
และฉันเป็นคนหนึ่งที่เห็นเธอมองเค้าทุกวัน
เรื่องของภาพเขียนก็เป็นแบบนี้เช่นกัน
ภาพเขียนเป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้าตาธรรมดาแต่เธอมีรอยยิ้ม
ที่สดใส " จงหันมา หันมา หันมา " ภาพเขียนมองไปทาง
ชายหนุ่มคนหนึ่งแล้วพูดออกมาเบาๆ เธอได้แต่นั่งหัวเราะเบาๆ
อยู่คนเดียว แล้วหันกลับมาหาเพื่อนเมื่อเธอพบว่าชายหนุ่มคน
นั้นกำลังมองผู้หญิงอีกคน เธอรู้ดีว่าเค้ากำลังมองใครเพราะภาพ
เขียนจะมองผู้ชายที่ชื่อไม้คนนี้อยู่ทุกวัน เธอได้แต่คิดว่าเธอน่า
จะเป็นหญิงสาวที่น่ารักคนนั้นก็คงจะดี ความคิดทุกอย่างของภาพ
เขียนหายไปเมื่อเพื่อนของเธอสะกิดเรียกให้เอางานไปส่ง ภาพ
เขียนเป็นคนที่ชอบถ่ายชอบส่วนไม้เป็นคนที่ชอบวาดรูป ในขณะ
ที่นั่งอยู่บนตึกเรียน ภาพเขียนได้เอากล้องถ่ายรูปของเธอออกมา
เล่น เธอเห็นไม้นั่งวาดภาพอยู่ใต้ต้นไม้คนเดียวด้วยความอยากรู้
ภาพเขียนเลยซูมกล้องไปให้มากที่สุดเพื่อจะเห็นรูปภาพของไม้ได้
ชัดขึ้น พอภาพเขียนเห็นรูปลางๆเป็นภาพคนเธอก็พอรู้แล้วว่าไม้
กำลังวาดภาพของใคร ภาพเขียนได้ถ่ายรูปไม้ที่กำลังนั่งวาดรูป
อย่างถอนใจ และคิดว่า
" ถ้าไม้กับผู้หญิงคนนั้นสมหวังกันจะดีมั้ย เธอจะดีใจไปกับไม้
ด้วยรึป่าว หรือเธอจะเสียใจที่เธอไม่ได้สมหวังกับความรักใน
ครั้งนี้ "
เวลาผ่านไป ๒ ปี .......
ศร : เฮ้ย !! ภาพเขียนแกมาทำไรวะ
ภาพเขียน : มาดูงานถ่ายภาพอะ
ศร : เออ.. ไอ้ภาพเขียนนี้เพื่อนกูวะ ชื่อไม้
ไอ้ไม้นี้ภาพเขียนเพื่อนกูที่คณะ
ไม้ : หวัดดีภาพเขียน
ภาพเขียน : หวัดดีไม้
[ ไม่ต้องแนะนำก้อรู้จักดียะ ไอ้ศรเอ้ย ]
ศร : คุยกะสาวหน่อยแล้วพูดเพราะเชียวนะเมิงไอ้ไม้
ไม้ : เพื่อนกันนะไอ้ศร
ภาพเขียน :
^^ [ได้ยินแล้วเจ็บ YY]
ทั้งสามคนดูงานกันไปคุยกันไป เนื่องจากภาพเขียนเป็นคนคุย
สนุกเลยทำให้สนิทกับไม้ได้ไม่ยาก ภาพเขียนได้รู้จักกับไม้
มากขึ้น ภาพเขียนรู้ดีว่าไม้ยังเฝ้ามองผู้หญิงคนนั้นอยู่ และภาพ
เขียนก็รู้ใจตัวเองดีว่ายังชอบไม้อยู่เช่นกัน ตลอดระยะเวลา ๒
ปีที่ภาพเขียนคิดจะลืมไม้ก็ไม่สามารถทำได้เลย บางครั้งภาพเขียน
เห็นไม้เฝ้ามองผู้หญิงคนนั้นด้วยความเจ็บปวด และภาพเขียนเอง
ก็เฝ้ามองไม้ด้วยความเจ็บปวดเช่นกัน บางครั้งไม้คอยมาพูดคิดถึง
เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น ภาพเขียนก็อยากพูดออกไปว่าคิดถึงไม้เหมือน
กัน แต่เธอก็ไม่สามารถหรือทำอะไรได้เลยนอกจากคอยรับฟังความ
เจ็บปวดของไม้ที่เฝ้ามองผู้หยิงคนนั้นมาตลอด โดยที่ไม้ไม่รู้เลยว่า
เธอเองก็เจ็บปวดเช่นกัน
โปรดติดตามอ่านต่อในการอัพครั้งหน้า
ไปทำงานละเว้ย เยอะมากมายพอมีเวลามาอัพเนี่ย
ไม่ว่ากานนะถ้าจะไม่อ่านเพราะดูมันเยอะใช่มั้ย
อย่าตั้งความหวังว่าจะสนุกอะไรมากมาย เพราะ
เราไม่ใช่นักแต่งนิยายมืออาชีพ
วันนี้มาแปลกช่ายมั้ย เปงบ้าอารัยมานั่งแต่งนิยาย
เราเองก้ออยากจะทำแบบนี้มานานแล้วละ แต่ก็ไม่
มีเวลา นี้ไดเราเองใช่มั้ย อยากทำอะไรก้ได้ใช่
มั้ย งั้นวันนี้ก็ขอแล้วกัน :]
คนแต่งค๊า แหะๆ ^^
Friday : ต่างคนต่างรอ
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
เคยมีความรู้สึกนี้มั้ย ต่างคนต่างรอ.....
ฉันเป็คนหนึ่งที่ยืนรอเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่ยืนรอเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่คอยมองเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่คอยมองเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่แอบยิ้มให้เธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่แอบยิ้มให้เค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่อยากเดินข้างเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่อยากเดินข้างเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่อยากเป็นคนพิเศษของเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่อยากเป็นคนพิเศษของเค้า
และฉันเป็นคนหนึ่งที่เห็นเธอมองเค้าทุกวัน
เรื่องของภาพเขียนก็เป็นแบบนี้เช่นกัน
ภาพเขียนเป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้าตาธรรมดาแต่เธอมีรอยยิ้ม
ที่สดใส " จงหันมา หันมา หันมา " ภาพเขียนมองไปทาง
ชายหนุ่มคนหนึ่งแล้วพูดออกมาเบาๆ เธอได้แต่นั่งหัวเราะเบาๆ
อยู่คนเดียว แล้วหันกลับมาหาเพื่อนเมื่อเธอพบว่าชายหนุ่มคน
นั้นกำลังมองผู้หญิงอีกคน เธอรู้ดีว่าเค้ากำลังมองใครเพราะภาพ
เขียนจะมองผู้ชายที่ชื่อไม้คนนี้อยู่ทุกวัน เธอได้แต่คิดว่าเธอน่า
จะเป็นหญิงสาวที่น่ารักคนนั้นก็คงจะดี ความคิดทุกอย่างของภาพ
เขียนหายไปเมื่อเพื่อนของเธอสะกิดเรียกให้เอางานไปส่ง ภาพ
เขียนเป็นคนที่ชอบถ่ายชอบส่วนไม้เป็นคนที่ชอบวาดรูป ในขณะ
ที่นั่งอยู่บนตึกเรียน ภาพเขียนได้เอากล้องถ่ายรูปของเธอออกมา
เล่น เธอเห็นไม้นั่งวาดภาพอยู่ใต้ต้นไม้คนเดียวด้วยความอยากรู้
ภาพเขียนเลยซูมกล้องไปให้มากที่สุดเพื่อจะเห็นรูปภาพของไม้ได้
ชัดขึ้น พอภาพเขียนเห็นรูปลางๆเป็นภาพคนเธอก็พอรู้แล้วว่าไม้
กำลังวาดภาพของใคร ภาพเขียนได้ถ่ายรูปไม้ที่กำลังนั่งวาดรูป
อย่างถอนใจ และคิดว่า
" ถ้าไม้กับผู้หญิงคนนั้นสมหวังกันจะดีมั้ย เธอจะดีใจไปกับไม้
ด้วยรึป่าว หรือเธอจะเสียใจที่เธอไม่ได้สมหวังกับความรักใน
ครั้งนี้ "
เวลาผ่านไป ๒ ปี .......
ศร : เฮ้ย !! ภาพเขียนแกมาทำไรวะ
ภาพเขียน : มาดูงานถ่ายภาพอะ
ศร : เออ.. ไอ้ภาพเขียนนี้เพื่อนกูวะ ชื่อไม้
ไอ้ไม้นี้ภาพเขียนเพื่อนกูที่คณะ
ไม้ : หวัดดีภาพเขียน
ภาพเขียน : หวัดดีไม้
[ ไม่ต้องแนะนำก้อรู้จักดียะ ไอ้ศรเอ้ย ]
ศร : คุยกะสาวหน่อยแล้วพูดเพราะเชียวนะเมิงไอ้ไม้
ไม้ : เพื่อนกันนะไอ้ศร
ภาพเขียน :
^^ [ได้ยินแล้วเจ็บ YY]
ทั้งสามคนดูงานกันไปคุยกันไป เนื่องจากภาพเขียนเป็นคนคุย
สนุกเลยทำให้สนิทกับไม้ได้ไม่ยาก ภาพเขียนได้รู้จักกับไม้
มากขึ้น ภาพเขียนรู้ดีว่าไม้ยังเฝ้ามองผู้หญิงคนนั้นอยู่ และภาพ
เขียนก็รู้ใจตัวเองดีว่ายังชอบไม้อยู่เช่นกัน ตลอดระยะเวลา ๒
ปีที่ภาพเขียนคิดจะลืมไม้ก็ไม่สามารถทำได้เลย บางครั้งภาพเขียน
เห็นไม้เฝ้ามองผู้หญิงคนนั้นด้วยความเจ็บปวด และภาพเขียนเอง
ก็เฝ้ามองไม้ด้วยความเจ็บปวดเช่นกัน บางครั้งไม้คอยมาพูดคิดถึง
เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น ภาพเขียนก็อยากพูดออกไปว่าคิดถึงไม้เหมือน
กัน แต่เธอก็ไม่สามารถหรือทำอะไรได้เลยนอกจากคอยรับฟังความ
เจ็บปวดของไม้ที่เฝ้ามองผู้หยิงคนนั้นมาตลอด โดยที่ไม้ไม่รู้เลยว่า
เธอเองก็เจ็บปวดเช่นกัน
โปรดติดตามอ่านต่อในการอัพครั้งหน้า
ไปทำงานละเว้ย เยอะมากมายพอมีเวลามาอัพเนี่ย
ไม่ว่ากานนะถ้าจะไม่อ่านเพราะดูมันเยอะใช่มั้ย
อย่าตั้งความหวังว่าจะสนุกอะไรมากมาย เพราะ
เราไม่ใช่นักแต่งนิยายมืออาชีพ
วันนี้มาแปลกช่ายมั้ย เปงบ้าอารัยมานั่งแต่งนิยาย
เราเองก้ออยากจะทำแบบนี้มานานแล้วละ แต่ก็ไม่
มีเวลา นี้ไดเราเองใช่มั้ย อยากทำอะไรก้ได้ใช่
มั้ย งั้นวันนี้ก็ขอแล้วกัน :]
คนแต่งค๊า แหะๆ ^^
Friday : ต่างคนต่างรอ
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
เคยมีความรู้สึกนี้มั้ย ต่างคนต่างรอ.....
ฉันเป็คนหนึ่งที่ยืนรอเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่ยืนรอเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่คอยมองเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่คอยมองเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่แอบยิ้มให้เธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่แอบยิ้มให้เค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่อยากเดินข้างเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่อยากเดินข้างเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่อยากเป็นคนพิเศษของเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่อยากเป็นคนพิเศษของเค้า
และฉันเป็นคนหนึ่งที่เห็นเธอมองเค้าทุกวัน
เรื่องของภาพเขียนก็เป็นแบบนี้เช่นกัน
ภาพเขียนเป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้าตาธรรมดาแต่เธอมีรอยยิ้ม
ที่สดใส " จงหันมา หันมา หันมา " ภาพเขียนมองไปทาง
ชายหนุ่มคนหนึ่งแล้วพูดออกมาเบาๆ เธอได้แต่นั่งหัวเราะเบาๆ
อยู่คนเดียว แล้วหันกลับมาหาเพื่อนเมื่อเธอพบว่าชายหนุ่มคน
นั้นกำลังมองผู้หญิงอีกคน เธอรู้ดีว่าเค้ากำลังมองใครเพราะภาพ
เขียนจะมองผู้ชายที่ชื่อไม้คนนี้อยู่ทุกวัน เธอได้แต่คิดว่าเธอน่า
จะเป็นหญิงสาวที่น่ารักคนนั้นก็คงจะดี ความคิดทุกอย่างของภาพ
เขียนหายไปเมื่อเพื่อนของเธอสะกิดเรียกให้เอางานไปส่ง ภาพ
เขียนเป็นคนที่ชอบถ่ายชอบส่วนไม้เป็นคนที่ชอบวาดรูป ในขณะ
ที่นั่งอยู่บนตึกเรียน ภาพเขียนได้เอากล้องถ่ายรูปของเธอออกมา
เล่น เธอเห็นไม้นั่งวาดภาพอยู่ใต้ต้นไม้คนเดียวด้วยความอยากรู้
ภาพเขียนเลยซูมกล้องไปให้มากที่สุดเพื่อจะเห็นรูปภาพของไม้ได้
ชัดขึ้น พอภาพเขียนเห็นรูปลางๆเป็นภาพคนเธอก็พอรู้แล้วว่าไม้
กำลังวาดภาพของใคร ภาพเขียนได้ถ่ายรูปไม้ที่กำลังนั่งวาดรูป
อย่างถอนใจ และคิดว่า
" ถ้าไม้กับผู้หญิงคนนั้นสมหวังกันจะดีมั้ย เธอจะดีใจไปกับไม้
ด้วยรึป่าว หรือเธอจะเสียใจที่เธอไม่ได้สมหวังกับความรักใน
ครั้งนี้ "
เวลาผ่านไป ๒ ปี .......
ศร : เฮ้ย !! ภาพเขียนแกมาทำไรวะ
ภาพเขียน : มาดูงานถ่ายภาพอะ
ศร : เออ.. ไอ้ภาพเขียนนี้เพื่อนกูวะ ชื่อไม้
ไอ้ไม้นี้ภาพเขียนเพื่อนกูที่คณะ
ไม้ : หวัดดีภาพเขียน
ภาพเขียน : หวัดดีไม้
[ ไม่ต้องแนะนำก้อรู้จักดียะ ไอ้ศรเอ้ย ]
ศร : คุยกะสาวหน่อยแล้วพูดเพราะเชียวนะเมิงไอ้ไม้
ไม้ : เพื่อนกันนะไอ้ศร
ภาพเขียน :
^^ [ได้ยินแล้วเจ็บ YY]
ทั้งสามคนดูงานกันไปคุยกันไป เนื่องจากภาพเขียนเป็นคนคุย
สนุกเลยทำให้สนิทกับไม้ได้ไม่ยาก ภาพเขียนได้รู้จักกับไม้
มากขึ้น ภาพเขียนรู้ดีว่าไม้ยังเฝ้ามองผู้หญิงคนนั้นอยู่ และภาพ
เขียนก็รู้ใจตัวเองดีว่ายังชอบไม้อยู่เช่นกัน ตลอดระยะเวลา ๒
ปีที่ภาพเขียนคิดจะลืมไม้ก็ไม่สามารถทำได้เลย บางครั้งภาพเขียน
เห็นไม้เฝ้ามองผู้หญิงคนนั้นด้วยความเจ็บปวด และภาพเขียนเอง
ก็เฝ้ามองไม้ด้วยความเจ็บปวดเช่นกัน บางครั้งไม้คอยมาพูดคิดถึง
เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น ภาพเขียนก็อยากพูดออกไปว่าคิดถึงไม้เหมือน
กัน แต่เธอก็ไม่สามารถหรือทำอะไรได้เลยนอกจากคอยรับฟังความ
เจ็บปวดของไม้ที่เฝ้ามองผู้หยิงคนนั้นมาตลอด โดยที่ไม้ไม่รู้เลยว่า
เธอเองก็เจ็บปวดเช่นกัน
โปรดติดตามอ่านต่อในการอัพครั้งหน้า
ไปทำงานละเว้ย เยอะมากมายพอมีเวลามาอัพเนี่ย
ไม่ว่ากานนะถ้าจะไม่อ่านเพราะดูมันเยอะใช่มั้ย
อย่าตั้งความหวังว่าจะสนุกอะไรมากมาย เพราะ
เราไม่ใช่นักแต่งนิยายมืออาชีพ
วันนี้มาแปลกช่ายมั้ย เปงบ้าอารัยมานั่งแต่งนิยาย
เราเองก้ออยากจะทำแบบนี้มานานแล้วละ แต่ก็ไม่
มีเวลา นี้ไดเราเองใช่มั้ย อยากทำอะไรก้ได้ใช่
มั้ย งั้นวันนี้ก็ขอแล้วกัน :]
คนแต่งค๊า แหะๆ ^^
Friday : ต่างคนต่างรอ
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
เคยมีความรู้สึกนี้มั้ย ต่างคนต่างรอ.....
ฉันเป็คนหนึ่งที่ยืนรอเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่ยืนรอเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่คอยมองเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่คอยมองเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่แอบยิ้มให้เธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่แอบยิ้มให้เค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่อยากเดินข้างเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่อยากเดินข้างเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่อยากเป็นคนพิเศษของเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่อยากเป็นคนพิเศษของเค้า
และฉันเป็นคนหนึ่งที่เห็นเธอมองเค้าทุกวัน
เรื่องของภาพเขียนก็เป็นแบบนี้เช่นกัน
ภาพเขียนเป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้าตาธรรมดาแต่เธอมีรอยยิ้ม
ที่สดใส " จงหันมา หันมา หันมา " ภาพเขียนมองไปทาง
ชายหนุ่มคนหนึ่งแล้วพูดออกมาเบาๆ เธอได้แต่นั่งหัวเราะเบาๆ
อยู่คนเดียว แล้วหันกลับมาหาเพื่อนเมื่อเธอพบว่าชายหนุ่มคน
นั้นกำลังมองผู้หญิงอีกคน เธอรู้ดีว่าเค้ากำลังมองใครเพราะภาพ
เขียนจะมองผู้ชายที่ชื่อไม้คนนี้อยู่ทุกวัน เธอได้แต่คิดว่าเธอน่า
จะเป็นหญิงสาวที่น่ารักคนนั้นก็คงจะดี ความคิดทุกอย่างของภาพ
เขียนหายไปเมื่อเพื่อนของเธอสะกิดเรียกให้เอางานไปส่ง ภาพ
เขียนเป็นคนที่ชอบถ่ายชอบส่วนไม้เป็นคนที่ชอบวาดรูป ในขณะ
ที่นั่งอยู่บนตึกเรียน ภาพเขียนได้เอากล้องถ่ายรูปของเธอออกมา
เล่น เธอเห็นไม้นั่งวาดภาพอยู่ใต้ต้นไม้คนเดียวด้วยความอยากรู้
ภาพเขียนเลยซูมกล้องไปให้มากที่สุดเพื่อจะเห็นรูปภาพของไม้ได้
ชัดขึ้น พอภาพเขียนเห็นรูปลางๆเป็นภาพคนเธอก็พอรู้แล้วว่าไม้
กำลังวาดภาพของใคร ภาพเขียนได้ถ่ายรูปไม้ที่กำลังนั่งวาดรูป
อย่างถอนใจ และคิดว่า
" ถ้าไม้กับผู้หญิงคนนั้นสมหวังกันจะดีมั้ย เธอจะดีใจไปกับไม้
ด้วยรึป่าว หรือเธอจะเสียใจที่เธอไม่ได้สมหวังกับความรักใน
ครั้งนี้ "
เวลาผ่านไป ๒ ปี .......
ศร : เฮ้ย !! ภาพเขียนแกมาทำไรวะ
ภาพเขียน : มาดูงานถ่ายภาพอะ
ศร : เออ.. ไอ้ภาพเขียนนี้เพื่อนกูวะ ชื่อไม้
ไอ้ไม้นี้ภาพเขียนเพื่อนกูที่คณะ
ไม้ : หวัดดีภาพเขียน
ภาพเขียน : หวัดดีไม้
[ ไม่ต้องแนะนำก้อรู้จักดียะ ไอ้ศรเอ้ย ]
ศร : คุยกะสาวหน่อยแล้วพูดเพราะเชียวนะเมิงไอ้ไม้
ไม้ : เพื่อนกันนะไอ้ศร
ภาพเขียน :
^^ [ได้ยินแล้วเจ็บ YY]
ทั้งสามคนดูงานกันไปคุยกันไป เนื่องจากภาพเขียนเป็นคนคุย
สนุกเลยทำให้สนิทกับไม้ได้ไม่ยาก ภาพเขียนได้รู้จักกับไม้
มากขึ้น ภาพเขียนรู้ดีว่าไม้ยังเฝ้ามองผู้หญิงคนนั้นอยู่ และภาพ
เขียนก็รู้ใจตัวเองดีว่ายังชอบไม้อยู่เช่นกัน ตลอดระยะเวลา ๒
ปีที่ภาพเขียนคิดจะลืมไม้ก็ไม่สามารถทำได้เลย บางครั้งภาพเขียน
เห็นไม้เฝ้ามองผู้หญิงคนนั้นด้วยความเจ็บปวด และภาพเขียนเอง
ก็เฝ้ามองไม้ด้วยความเจ็บปวดเช่นกัน บางครั้งไม้คอยมาพูดคิดถึง
เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น ภาพเขียนก็อยากพูดออกไปว่าคิดถึงไม้เหมือน
กัน แต่เธอก็ไม่สามารถหรือทำอะไรได้เลยนอกจากคอยรับฟังความ
เจ็บปวดของไม้ที่เฝ้ามองผู้หยิงคนนั้นมาตลอด โดยที่ไม้ไม่รู้เลยว่า
เธอเองก็เจ็บปวดเช่นกัน
โปรดติดตามอ่านต่อในการอัพครั้งหน้า
ไปทำงานละเว้ย เยอะมากมายพอมีเวลามาอัพเนี่ย
ไม่ว่ากานนะถ้าจะไม่อ่านเพราะดูมันเยอะใช่มั้ย
อย่าตั้งความหวังว่าจะสนุกอะไรมากมาย เพราะ
เราไม่ใช่นักแต่งนิยายมืออาชีพ
วันนี้มาแปลกช่ายมั้ย เปงบ้าอารัยมานั่งแต่งนิยาย
เราเองก้ออยากจะทำแบบนี้มานานแล้วละ แต่ก็ไม่
มีเวลา นี้ไดเราเองใช่มั้ย อยากทำอะไรก้ได้ใช่
มั้ย งั้นวันนี้ก็ขอแล้วกัน :]
คนแต่งค๊า แหะๆ ^^
Friday : ต่างคนต่างรอ
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
เคยมีความรู้สึกนี้มั้ย ต่างคนต่างรอ.....
ฉันเป็คนหนึ่งที่ยืนรอเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่ยืนรอเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่คอยมองเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่คอยมองเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่แอบยิ้มให้เธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่แอบยิ้มให้เค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่อยากเดินข้างเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่อยากเดินข้างเค้า
ฉันเป็นคนหนึ่งที่อยากเป็นคนพิเศษของเธอ เธอเป็นคนหนึ่งที่อยากเป็นคนพิเศษของเค้า
และฉันเป็นคนหนึ่งที่เห็นเธอมองเค้าทุกวัน
เรื่องของภาพเขียนก็เป็นแบบนี้เช่นกัน
ภาพเขียนเป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้าตาธรรมดาแต่เธอมีรอยยิ้ม
ที่สดใส " จงหันมา หันมา หันมา " ภาพเขียนมองไปทาง
ชายหนุ่มคนหนึ่งแล้วพูดออกมาเบาๆ เธอได้แต่นั่งหัวเราะเบาๆ
อยู่คนเดียว แล้วหันกลับมาหาเพื่อนเมื่อเธอพบว่าชายหนุ่มคน
นั้นกำลังมองผู้หญิงอีกคน เธอรู้ดีว่าเค้ากำลังมองใครเพราะภาพ
เขียนจะมองผู้ชายที่ชื่อไม้คนนี้อยู่ทุกวัน เธอได้แต่คิดว่าเธอน่า
จะเป็นหญิงสาวที่น่ารักคนนั้นก็คงจะดี ความคิดทุกอย่างของภาพ
เขียนหายไปเมื่อเพื่อนของเธอสะกิดเรียกให้เอางานไปส่ง ภาพ
เขียนเป็นคนที่ชอบถ่ายชอบส่วนไม้เป็นคนที่ชอบวาดรูป ในขณะ
ที่นั่งอยู่บนตึกเรียน ภาพเขียนได้เอากล้องถ่ายรูปของเธอออกมา
เล่น เธอเห็นไม้นั่งวาดภาพอยู่ใต้ต้นไม้คนเดียวด้วยความอยากรู้
ภาพเขียนเลยซูมกล้องไปให้มากที่สุดเพื่อจะเห็นรูปภาพของไม้ได้
ชัดขึ้น พอภาพเขียนเห็นรูปลางๆเป็นภาพคนเธอก็พอรู้แล้วว่าไม้
กำลังวาดภาพของใคร ภาพเขียนได้ถ่ายรูปไม้ที่กำลังนั่งวาดรูป
อย่างถอนใจ และคิดว่า
" ถ้าไม้กับผู้หญิงคนนั้นสมหวังกันจะดีมั้ย เธอจะดีใจไปกับไม้
ด้วยรึป่าว หรือเธอจะเสียใจที่เธอไม่ได้สมหวังกับความรักใน
ครั้งนี้ "
เวลาผ่านไป ๒ ปี .......
ศร : เฮ้ย !! ภาพเขียนแกมาทำไรวะ
ภาพเขียน : มาดูงานถ่ายภาพอะ
ศร : เออ.. ไอ้ภาพเขียนนี้เพื่อนกูวะ ชื่อไม้
ไอ้ไม้นี้ภาพเขียนเพื่อนกูที่คณะ
ไม้ : หวัดดีภาพเขียน
ภาพเขียน : หวัดดีไม้
[ ไม่ต้องแนะนำก้อรู้จักดียะ ไอ้ศรเอ้ย ]
ศร : คุยกะสาวหน่อยแล้วพูดเพราะเชียวนะเมิงไอ้ไม้
ไม้ : เพื่อนกันนะไอ้ศร
ภาพเขียน :
^^ [ได้ยินแล้วเจ็บ YY]
ทั้งสามคนดูงานกันไปคุยกันไป เนื่องจากภาพเขียนเป็นคนคุย
สนุกเลยทำให้สนิทกับไม้ได้ไม่ยาก ภาพเขียนได้รู้จักกับไม้
มากขึ้น ภาพเขียนรู้ดีว่าไม้ยังเฝ้ามองผู้หญิงคนนั้นอยู่ และภาพ
เขียนก็รู้ใจตัวเองดีว่ายังชอบไม้อยู่เช่นกัน ตลอดระยะเวลา ๒
ปีที่ภาพเขียนคิดจะลืมไม้ก็ไม่สามารถทำได้เลย บางครั้งภาพเขียน
เห็นไม้เฝ้ามองผู้หญิงคนนั้นด้วยความเจ็บปวด และภาพเขียนเอง
ก็เฝ้ามองไม้ด้วยความเจ็บปวดเช่นกัน บางครั้งไม้คอยมาพูดคิดถึง
เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น ภาพเขียนก็อยากพูดออกไปว่าคิดถึงไม้เหมือน
กัน แต่เธอก็ไม่สามารถหรือทำอะไรได้เลยนอกจากคอยรับฟังความ
เจ็บปวดของไม้ที่เฝ้ามองผู้หยิงคนนั้นมาตลอด โดยที่ไม้ไม่รู้เลยว่า
เธอเองก็เจ็บปวดเช่นกัน
โปรดติดตามอ่านต่อในการอัพครั้งหน้า
ไปทำงานละเว้ย เยอะมากมายพอมีเวลามาอัพเนี่ย
ไม่ว่ากานนะถ้าจะไม่อ่านเพราะดูมันเยอะใช่มั้ย
อย่าตั้งความหวังว่าจะสนุกอะไรมากมาย เพราะ
เราไม่ใช่นักแต่งนิยายมืออาชีพ
วันนี้มาแปลกช่ายมั้ย เปงบ้าอารัยมานั่งแต่งนิยาย
เราเองก้ออยากจะทำแบบนี้มานานแล้วละ แต่ก็ไม่
มีเวลา นี้ไดเราเองใช่มั้ย อยากทำอะไรก้ได้ใช่
มั้ย งั้นวันนี้ก็ขอแล้วกัน :]
คนแต่งค๊า แหะๆ ^^
Friday : ต่างคนต่างรอ
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
